ตอนที่ 58 เหมืองหินวิญญาณอันกว้างใหญ่

ตอนที่ 58 เหมืองหินวิญญาณอันกว้างใหญ่

"ไฉนถึงมากันแค่ไม่กี่คนนี้!"

ชายชราร่างกำยำผู้หนึ่งสวมชุดนักพรตขาดรุ่งริ่ง หนวดเครากระเซอะกระเซิง ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควัน กำลังตะโกนแผดเสียงใส่ศิษย์ตำหนักสรรพช่างผู้นั้น

"บอกไปแล้วว่าขาดแคลนคน เจ้าเอาคำพูดของตาเฒ่าอย่างข้าไปเป็นลมตดหรืออย่างไร?"

ชายชราผู้นั้นเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐาน ยามที่กลิ่นอายแรงกดดันบนร่างแผ่ออกมา ศิษย์ตำหนักสรรพช่างทำได้เพียงค้อมเอวรับน้ำลายที่ตาเฒ่าพ่นใส่หน้าอย่างบ้าคลั่ง

"มันไร้หนทางจริงๆ ขอรับผู้อาวุโสฉู่"

"ทุกคนล้วนรังเกียจว่าแต้มผลงานน้อยนิดได้มาสี่คนก็นับว่าไม่เลวแล้วขอรับ"

"หรือมิเช่นนั้น... ท่านลองเพิ่มแต้มผลงานขึ้นอีกหน่อยดีหรือไม่ขอรับ?"

ศิษย์ตำหนักสรรพช่างร้องคร่ำครวญด้วยสีหน้าขมขื่น