เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 0014 ล้อรถทับหน้าพวกเราเต็ม ๆ แล้ว
เย่หยุนโจวโยนโทรศัพท์มือถือไว้ข้าง ๆ เตรียมตัวเข้านอนแต่หัวค่ำเช่นกัน
ส่วนอิ่นเสวี่ยที่อยู่ในหอพัก นั่งพักฟื้นสติอยู่บนพื้นพักใหญ่ กว่าจะฝืนพยุงตัวกลับขึ้นมานั่งบนเตียงได้
เธอหยิบผ้าก๊อซออกมาพันรอบขาไว้ ก่อนจะมุดตัวที่แข็งทื่อเข้าไปในผ้าห่ม
แม้ตัวจะเอนนอนลงแล้ว แต่ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงเมื่อครู่ก็สร้างแผลในใจให้อิ่นเสวี่ยไม่น้อย ในหัวจึงเอาแต่คิดฟุ้งซ่านไปต่าง ๆ นานา
สุรายาสมุนไพรกับผงยาแค่นิดเดียว ทำไมถึงได้เจ็บปวดขนาดนั้น?
ฉันคงไม่พิการไปเลยหรอกมั้ง?
พอนึกถึงความเป็นไปได้อันโหดร้ายสารพัดอย่าง อิ่นเสวี่ยก็โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แอบด่าในใจว่า เย่หยุนโจว ไอ้คนสารเลว!
คิดไปคิดมา อิ่นเสวี่ยก็รู้สึกว่าเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
เช้าวันรุ่งขึ้น อิ่นเสวี่ยนอนหลับเต็มอิ่มจนตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ