กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 142 ถูกคนเพ่งเล็งเข้าแล้ว?
ตอนที่หลินเหิงกลับมาถึงบ้าน หลินเจี้ยนกั๋วกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กที่มุมลานบ้าน ในมือถือขวานฟันลงบนท่อนไม้อย่างต่อเนื่อง
ฟืนแห้งถูกฟันจนแตกกระจาย เศษไม้ชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระเด็นขึ้นมา ลอยละล่องอยู่ในแสงแดดช่วงบ่าย
“กลับมาแล้วเหรอ?” หลินเจี้ยนกั๋วปรือตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงไปฟันฟืนต่อ “ทำไมไม่เดินเล่นนานกว่านี้หน่อยล่ะ?”
หลินเหิงเดินไปนั่งลงบนม้านั่งหินที่หน้าประตูบ้าน ความหงุดหงิดที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาในใจยังไม่จางหายไป เมื่อได้ยินดังนั้นจึงขมวดคิ้ว “เดินไปได้ครึ่งทางก็เจอคนที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจน่ะครับ”