กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 105 กำลังพรวนดิน
หลินอวิ้นและหลินเหิงสบตากัน ก่อนจะรีบตามไปอย่างจนใจ "พ่อคะ รอเดี๋ยวค่ะ"
เราจะดื้อรั้นขนาดนี้ไม่ได้นะ?
"พ่อคะ พ่อพูดอะไรออกมาน่ะ!"
หลินอวิ้นร้อนใจขึ้นมาทันที เธอประคองแขนของหลินเจี้ยนกั๋วไว้ ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ "ขาของพ่อรักษาให้หายได้ นี่เป็นเรื่องดีที่สุดเลยนะคะ จะปล่อยไปได้ยังไง?
ถ้าไม่ใช่เพราะหนูในตอนนั้น ขาของพ่อก็คงไม่เป็นโรคเรื้อรังแบบนี้ หลายปีมานี้ในใจหนู..."
"ยัยหนูโง่ พูดเรื่องพวกนั้นไปทำไม"
หลินเจี้ยนกั๋วขัดขึ้น ฝ่ามือหยาบกร้านตบหลังมือเธอเบา ๆ น้ำเสียงมีความอ่อนโยนที่ไม่อาจโต้แย้งได้
"พ่อเต็มใจทำเอง ไม่เคยโทษลูกเลย