กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 8 หอมจริง ๆ
หลินเหิงกินเร็วที่สุด เพียงไม่กี่คำก็จัดการบะหมี่ไปได้เกือบครึ่งชาม ในปากยังเคี้ยวเส้นอยู่แต่ก็ยังพูดอู้อี้ออกมาว่า "พี่ครับ อร่อยมาก! อร่อยกว่าแป้งหญ้าตั้งร้อยเท่า!"
หลินเยวี่ยก็ค่อย ๆ กินคำเล็กคำน้อย ดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวด้วยความสุข: "จริงด้วยค่ะพี่ แป้งชั้นสองนี่มันต่างกันจริง ๆ แถมยังมีกลิ่นซีอิ๊วด้วย หอมมากเลย"
สวีอิ่งค่อย ๆ กินพลางมองดูลูก ๆ ที่ดูอิ่มหนำสำราญ ขอบตาของนางก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
นางคีบเส้นบะหมี่ขึ้นมาหนึ่งเส้นแล้วกัดเบา ๆ กลิ่นหอมของแป้งสาลีที่ไม่ได้สัมผัสมานานกระจายไปทั่วปลายลิ้น ในใจรู้สึกทั้งอบอุ่นและปวดร้าว
หลายปีมานี้ลูก ๆ ลำบากมาก การได้กินอาหารดี ๆ สักมื้อกลับกลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยไปเสียได้