กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 227 เขาตายแล้ว พวกคุณหาที่ฝังเอาเองก็แล้วกัน
กัวเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกเพียงว่าสายตาพลันพร่ามัวไปวูบหนึ่ง
นักเลงหัวไม้ที่จับตัวเธอไว้มาโดยตลอดพลันปลิวละลิ่วกระเด็นออกไปในแนวขนาน ปะทะเข้ากับกำแพงฝั่งขวาของซอยแคบเสียงดัง “ปัง”
กัวเสี่ยวเสี่ยวถึงขั้นได้ยินเสียง “กร๊อก” ซึ่งเป็นเสียงกระดูกหักดังกรอบอย่างชัดเจน
เซี่ยงเต๋ออี้ไถลตัวลงมาตามกำแพง อ้าปากอ้วกเลือดสด ๆ ออกมาคำหนึ่ง ดวงตาเหลือกขึ้นแล้วหมดสติไป
สมุนของเซี่ยงเต๋ออี้มองดูฉากนี้ด้วยความตกตะลึง เมื่อครู่นี้พวกเขายังไม่ทันมองเห็นชัดเสียด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น หัวหน้าของพวกเขาก็ปลิวละลิ่วออกไปแล้ว
“พี่อี้ พี่เป็นยังไงบ้าง”
“พี่อี้ พี่ไม่เป็นไรใช่มั้ย”
สมุนหญิงสองคนปราดเข้าไปหาเซี่ยงเต๋ออี้ที่นอนกองอยู่ตรงมุมกำแพงโดยไม่ไหวติง