กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 109 เงาราหูเริ่มเผยตัว
ซูเมี่ยวรู้สึกราวกับว่าคางของเธอจะหลุดออกมารอซะให้ได้ จึงรีบหันไปมองซูจวงผู้เป็นน้องชายเพื่อขอความช่วยเหลือทันที
ทว่าซูจวงกลับรู้จักเอาตัวรอด เขายืนเฝ้าอยู่ข้างสัตว์วิญญาณที่ถูกมัดเป็นก้อนอย่างสงบเสงี่ยม แล้วพูดว่า
“พี่ ยอมแพ้เถอะ พวกเราสู้เธอไม่ได้หรอก”
ซูเมี่ยวก็ไม่ใช่คนโง่หัวแข็ง หลังจากโทสะคลายลง สมองก็เริ่มสงบลง
ฝีมือด้อยกว่าเขา ฝีมือไม่ถึงก็ต้องยอมถูกเล่นงาน ไม่จำเป็นต้องดื้อดึง
เธอเก็บสีหน้าจองหองพยศบนใบหน้า แล้วเอ่ยกับซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนว่า “ฉันเข้าใจแล้ว”
ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนเหลอบมองซูเมี่ยวแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่านางว่าง่ายขึ้นจริง ๆ จึงยอมปล่อยมือจากคางของเธอ
ฟู่จวินเหิงโอบเอวของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนไว้ แล้วพูดว่า “คุณนาย ไปกันเถอะ”