ตอนที่ 97 ฉันเฝ้ารอเธอมาสามปี

ตอนที่ 97 ฉันเฝ้ารอเธอมาสามปี

เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง ฟู่จวินเหิงก็ยินเสียงความเคลื่อนไหวภายนอกแล้วเช่นกัน

เขาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยยืนรอพวกเขาอยู่ในห้องรับแขก

ฟู่หยางซวี่รีบก้าวไปข้างหน้าโอบกอดท่อนขาของฟู่จวินเหิงแล้วเอ่ยว่า

“พ่อครับ พ่อรีบไปช่วยเสือข้างนอกตัวนั้นเร็ว อย่าปล่อยให้พวกคุณอาตีมันตายนะ!”

“มันร้องไห้ตลอดเวลา บอกว่ามันไม่ใช่เสือ ขอร้องให้พวกเราช่วยมันตามหาพ่อกับแม่!”

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนบอกเล่าสิ่งที่ฟู่หยางซวี่ค้นพบให้ฟู่จวินเหิงฟัง

ฟู่จวินเหิงก้มหน้าติดต่อไปหาหูหยวนซี กำไลข้อมือที่ยามปกติไร้ร่องรอยพลันปรากฏขึ้น

ม่านแสงสายหนึ่งลอยเด่นขึ้นบนกำไลข้อมือ ฟู่จวินเหิงส่งพิกัดและคำพูดประโยคหนึ่งข้ามไป

“มาทำคดี”