ตอนที่ 37 เป็นฝีมือคุณนายของผมเอง

ตอนที่ 37 เป็นฝีมือคุณนายของผมเอง

ฟู่จวินเหิงมองไปทางยอดเขา นัยน์ตาของเขามีสีอ่อนราวกับแก้วหลิวหลี ส่งให้สายตาของเขาดูเย็นชาเกินไป และทางสีหน้าก็มีความเสือมของหิมะและน้ำค้างแข็ง

เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ป้องกันตัว อสูรตนนั้นคือเผ่าผิงเผิง เป็นนักโทษที่แหกคุกหนีมาจากโลกอสูรเมื่อหกปีก่อน ถนัดค่ายกล อาณาเขตมายา และการล่อลวงจิตใจคน เมื่อครู่นี้ มันพุ่งเป้ามาที่คุณ”

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนไม่เข้าใจ “มันจะพุ่งเป้ามาที่ฉันทำไม”

พวกอสูรมักจะเว้นระยะห่างและอยู่ให้ห่างจากผู้บำเพ็ญมนุษย์อยู่แล้ว น้อยนักที่จะมาหาเรื่องก่อน เพราะรู้ดีว่าหากถูกคนของนิกายซ่อนเร้นเพ่งเล็งเข้า จะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากมาก