เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 146 - ไผ่ขมแต่กำเนิด
เมื่อราชากระทิงได้ยินคำว่า “กระทิงป่า” ดวงตาของตือโป๊ยก่ายก็เริ่มหลุกหลิกขึ้นมาทันที ไม่กล้าสบตากับราชากระทิง มือทั้งสองข้างขยี้ไปมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนรีบโบกมือกล่าวว่า “มะ... ไม่เห็น! พวกเราอยู่ที่ศาลเจ้าผืนดินแห่งนี้มาตั้งแต่เช้า ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!”
ราชากระทิงมองตือโป๊ยก่ายที่มีพิรุธแล้วรู้สึกสงสัยเป็นอย่างยิ่ง
ทว่าในเวลานี้เขายังไม่มีหลักฐานใด
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังเป็นอาณาเขตของฉินฉางเซิง
“ในเมื่อพวกเจ้าไม่เห็น เช่นนั้นข้าราชากระทิงจะไปถามที่อื่น!” ราชากระทิงประสานมือคำนับฉินฉางเซิง แล้วก้าวยาวออกไปด้านนอก
“เคราะห์ดีจริงๆ... เกือบถูกเจ้ากระทิงเฒ่านี่จับได้เสียแล้ว!” ตือโป๊ยก่ายถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
วันรุ่งขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ ฉินฉางเซิงก็มุ่งหน้าไปยังภูเขาเบญจธาตุ