เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143 - นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ตือโป๊ยก่ายกลืนน้ำลายลงคอ เสียงสั่นเล็กน้อย
"นี่... นี่ก็หมดแล้วหรือ?"
【ติ๊ง ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้รับโอกาสการจำลองเจ็ดครั้ง!】
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น
ฉินฉางเซิงจึงหันสายตาไปยังหู่ลี่
ยามนี้ใบหน้าซึ่งเดิมแดงก่ำของหู่ลี่ค่อย ๆ ซีดขาวลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ริมฝีปากไร้สีเลือด หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น แม้แต่จะยืนให้มั่นคงก็ยังทำไม่ได้ ต้องพิงผนังหินด้านข้างเพื่อประคองกายอย่างยากลำบาก
ที่น่าเป็นห่วงยิ่งกว่าคือ ทันทีที่เขาอ้าปาก เลือดสีดำแดงหลายคำก็พุ่งทะลักออกมา กระเซ็นลงบนกองกระดูกสีขาวบนพื้น
"พี่หู่ลี่!" ตือโป๊ยก่ายเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ รีบพุ่งเข้าไปประคองเขาไว้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจ "เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ถูกไอพิฆาตของปีศาจเฒ่าตนนั้นทำร้ายหรือ?"