กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120 - ค่ำคืนหลังจากรู้จักเทพวายุ
หลายวันหลังจากที่รู้จักเทพวายุ ในค่ำคืนหนึ่ง
ฉินฉางเซิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่งเพื่อบำเพ็ญเพียร ปราณวิญญาณระหว่างฟ้าดินโดยรอบหลั่งไหลมารวมตัวกันดุจสายน้ำ ก่อนถูกดูดเข้าสู่ร่างกายและแปรเปลี่ยนเป็นพลังบำเพ็ญอันหนาหนัก
ภายในศาลเจ้าผืนดินเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังซู่ซ่า
ในเวลานั้นเอง ไอปีศาจอันแผ่วเบาสายหนึ่งก็ลอบเข้ามาทางประตูด้านข้างของศาลเจ้าผืนดินอย่างภูตผี
จิตใจของฉินฉางเซิงพลันตื่นตัว ไอปีศาจสายนี้ขุ่นมัวแต่ซ่อนเร้นได้เป็นอย่างดี เห็นได้ชัดว่าจงใจเก็บงำลมหายใจ มิใช่สัตว์ป่าธรรมดา หากคล้ายปีศาจที่บำเพ็ญเพียรมานานหลายปี
เขายังมิได้ลืมตาในทันที แต่ใช้จิตสัมผัสตรวจสอบดู