เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 90 - ว่างจนก่อเรื่อง
เสียงตำหนิแหลมคมสายหนึ่งพลันทำลายความยินดีหลังรอดพ้นภัยลง
"เจ้ามาช้าถึงเพียงนี้ ยังมีหน้ามาพูดอีกหรือว่าช่วยพวกเราไว้?!"
ผู้พูดคือชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเปื้อนเลือด เขาเซถลาออกมาจากกรง ดวงตาไร้ซึ่งความสำนึกขอบคุณ มีเพียงความคับแค้นแดงก่ำ
เขาชี้นิ้วไปยังใบหน้าของฉินฉางเซิงแล้วตะโกนทั้งเสียงสะอื้น "พ่อแม่กับน้องสาวของข้าถูกจับตัวมาเมื่อสามวันก่อน! หากเจ้ามาเร็วกว่านี้หนึ่งวัน พวกเขาคงไม่ถูกปีศาจเหล่านั้นกิน! ตอนนี้เจ้ามาแล้วจะมีประโยชน์อันใด? ครอบครัวของข้าหายไปหมดแล้ว!"
ถ้อยคำนี้ราวกับก้อนหินยักษ์ตกลงในผืนน้ำสงบ ผู้คนในกรงเหล็กพลันส่งเสียงโกลาหล
หญิงชราคนหนึ่งทรุดนั่งลงกับพื้น ตบต้นขาพลางร่ำไห้ "ใช่แล้ว! ลูกชายข้าเพิ่งอายุสิบห้าปี เมื่อวานยังพูดคุยกับข้าอยู่ในกรง วันนี้กลับถูกปีศาจลากตัวไปเสียแล้ว! หากเจ้ามาเร็วกว่านี้ เขาจะต้องประสบเคราะห์เช่นนี้หรือ?"