กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 64 - งูขาวกลางพงไพร
ถ้อยคำของงูขาวทำให้ซุนหงอคงที่อยู่ด้านข้างเดือดดาลอย่างสิ้นเชิง เขาแบกกระบองไม้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดวงตาฉายแววไม่พอใจ
"เจ้าสัตว์ประหลาดวิหคดำ พูดจาโอหังยิ่งนัก! ตั้งแต่ข้า ซุนหงอคงผู้เฒ่า ยังไม่เคยพบผู้ใดกล้าบอกให้ข้าฆ่าตัวตาย วันนี้ข้าจะได้เห็นเสียทีว่าคอของเจ้าจะแข็ง หรือกระบองของข้าจะแข็งกว่ากัน!"
"เจ้าลิงไม่รู้จักที่ตาย!" เหยี่ยวดำแค่นเสียงเย็นชา ก่อนสั่งการทหารอสูรด้านหลัง "เข้าไป! สังหารผู้บำเพ็ญเพียรกับเจ้าลิงนั่นเสีย แล้วตัดศีรษะพวกมันกลับไปพบราชาใหญ่!"
ทหารอสูรหลายร้อยนายชักดาบโค้งพุ่งเข้ามาทันที คมดาบสะท้อนประกายเย็นเยียบใต้แสงตะวัน ฟาดฟันเข้าใส่ฉินฉางเซิงและซุนหงอคง