กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26: คลื่นลมที่ปากแม่น้ำหนานเจียง
หลังออกจากปากถนนที่มีร้านขายอาหารเช้า เฉินเจ๋อก็ส่งข้อความหาซุนหลงอีกครั้ง แล้วรออยู่ที่เดิมราวหนึ่งชั่วโมงกว่า
ในที่สุดซุนหลงก็มาถึง
เฉินเจ๋อเปิดประตูรถ โยนอาหารเช้าเข้าไป
“ไปกันเถอะ!”
“ไป... ไปไหน?”
เมื่อคืนซุนหลงใช้สารพัดวิธีสอบปากคำผู้หญิงคนนั้น แต่ก็ยังไม่ได้ข้อมูลที่ต้องการ ถึงอย่างนั้นเขาก็เข้าใจแล้วว่า
การจะล้วงข้อมูลสำคัญจากพวกลูกกระจ๊อกเหล่านี้ แทบเป็นไปไม่ได้เลย หากอยากรู้มากกว่านี้ ก็ต้องจับคนที่มีฐานะตำแหน่งสูงกว่านี้มา
อย่างเช่นคนที่ถูกพูดถึงอยู่ตลอดในโทรศัพท์เครื่องนั้น