กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6: ลบล้างกันไป? คิดง่ายเกินไปแล้ว
เสียงในใจนั้น
ราวกับคำล่อลวงของปีศาจ ค่อย ๆ ทลายปราการในใจของเฉินเจ๋อทีละน้อย
เขาจ้องออกไปข้างนอกเขม็ง ตั้งแต่เที่ยงวันจนถึงพลบค่ำ ยืนนิ่งราวกับเสาไม้ แม้พยาบาลจะถามก็ไม่ปริปาก
จนกระทั่งท้องฟ้ามืดสนิท
เขาหันไปมองผ้าห่มด้านหลัง แล้วยัดของจิปาถะเข้าไปข้างใน
จากนั้นก็หยิบถุงพลาสติกสีดำออกมาจากใต้เตียง ข้างในคือเสื้อกาวน์สีขาวที่ได้มาตอนเขาทำให้พยาบาลหมดสติคราวก่อน
หลังกลับมา เขาพกมันติดตัวไว้ตลอด อีกมือหนึ่งก็ถือผลไม้กับขนม พยาบาลและผู้ดูแลผู้ป่วยจึงไม่ได้ใส่ใจ
จนถึงตอนนี้
ในที่สุดมันก็ได้ใช้ประโยชน์