0465

⬢⬢⬢

ตอนที่ 465 จุดจบของติงชุนชิว

หลี่ชิวสุ่ยโยนภาพวาดในมือไปด้านข้าง

ทั้งสองเผชิญหน้ากัน ราวกับได้ย้อนกลับไปในตอนที่เพิ่งขึ้นเขาคารวะอาจารย์ฝึกฝนวิชาในครานั้น

เวลานั้นทั้งสองยังอายุน้อย ไร้เดียงสาบริสุทธิ์ รักใคร่กลมเกลียวดุจพี่น้อง

ยามนอนถึงกับนอนบนเตียงเดียวกัน มีกี่ค่ำคืนที่ประจันหน้ากันเช่นนี้

ทว่าเวลาผ่านไปเพียงพริบตา ทั้งสองต่างก็ล่วงเลยมาถึงวัยนี้แล้ว

ล้วนกล่าวกันว่าร้อยปีนั้นยาวนาน แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว

ยายเฒ่ายื่นมืออันเหี่ยวย่นออกไป "ศิษย์น้องหญิง ข้าขอโทษต่อเจ้า..."