เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“เดาเหรอ?!”
นักพรตเฒ่ากลไกสวรรค์เบิกตาสีเทาขาวกว้าง พูดไม่ออกบอกไม่ถูก
ในชั่วพริบตานี้ เขารู้สึกขึ้นมาทันทีว่าดวงตาคู่นี้ของตนตาบอดไปแล้วหรืออย่างไร?
ท้ายที่สุด หลงเย่หยุนก็ยังคงให้ทางลงแก่เขา พลางป้องมือกล่าวว่า
“นักพรตไม่ต้องตกใจ พวกเราเพียงแค่เตรียมการป้องกันไว้เท่านั้น ส่วนต้นสายปลายเหตุที่แท้จริงยังคงต้องรบกวนนักพรตช่วยบอกกล่าว”
สีหน้าของนักพรตเฒ่ากลไกสวรรค์ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เอ่ยปากว่า
“เจ้าสำนักหลงเกรงใจเกินไปแล้ว การรับมือกับ ‘มหาเคราะห์’ ย่อมเป็นหน้าที่ของนักพรตเช่นข้า!”
“หนึ่งเดือนมานี้ รายนามสวรรค์ ปฐพี มนุษย์ ทั้งสามไม่มีการเปลี่ยนแปลง ผู้คนในโลกต่างคิดว่ายุทธภพสงบราบรื่น แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่า...”
นักพรตเฒ่ากลไกสวรรค์หยุดคำพูดลงชั่วครู่ กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า
“สาเหตุที่แท้จริงที่รายนามทั้งสามไม่ขยับ เป็นเพราะกลไกสวรรค์ถูกบดบังไว้!”