กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“เจ้าสำนักหลงโปรดอภัย ร่างกายของนักพรตชราผู้นี้อ่อนแอและเหนื่อยล้าเหลือเกิน ไม่ทราบว่า...”
[นักพรตเฒ่ากลไกสวรรค์ป้องมือขอตัวลา หลงเย่หยุนพยักหน้าและสั่งให้หลิ่วลี่เฉิงพาคนชราและเด็กน้อยออกไปพักผ่อนที่เรือนหลัง]
นักพรตเฒ่ากลไกสวรรค์ป้องมือขอตัวลา หลงเย่หยุนพยักหน้าและสั่งให้หลิ่วลี่เฉิงพาคนชราและเด็กน้อยออกไปพักผ่อนที่เรือนหลัง
หลังจากทั้งสามเดินห่างออกไป สายตาก็กลับมาจับจ้องที่โต๊ะหินพลางครุ่นคิด
“เหยียนหลัวมิแตกดับงั้นหรือ? ตาเฒ่าตาบอดผู้นี้กำลังเล่นตลกอะไรอีก?”
ครู่ต่อมา
ลมพายุพัดกระหน่ำ หลิ่วลี่เฉิงปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันพลางกล่าวด้วยความร้อนรนว่า
“เจ้าสำนัก จะให้เชิญผู้อาวุโสท่านอื่นออกไปรับศิษย์น้องหลี่หรือไม่?”
“ไม่ทันแล้ว จากเมืองเจ็ดดาราไปถึงดินแดนสุดประจิม ต่อให้ข้าลงมือเอง อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลามากกว่าสิบวัน”
หลงเย่หยุนส่ายหน้าและยกมือปัดตัวอักษรบนโต๊ะหินออก