กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“พวกนายก็น่าจะเชิญหลี่ชิงซานแล้วใช่ไหม”
หานซานนั่งตระหง่านอยู่บนที่สูง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ด้านล่าง ชายหนุ่มจากสำนักเพลิงมารสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวขณะถือเทียบเชิญ ก่อนจะฝืนยิ้มกล่าวว่า
“แน่นอน ผู้อาวุโสหานวางใจได้ อัจฉริยะฟ้าประทานอีกร้อยกว่าคนที่เหลือในรายนามมนุษย์ล้วนได้รับเทียบเชิญทั้งสิ้น”
“ดี เทียบเชิญนี้เฒ่าชราผู้นี้ขอรับไว้”
เคร้ง!
เงากระบี่สายหนึ่งวาบผ่าน กระบี่คมกริบเหินลงมาจากฟากฟ้า แทงทะลุเทียบเชิญปักแน่นลงบนพื้นกระดาน
หานซานไม่ขยับเลยสักนิด สายตาจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มสำนักเพลิงมาร แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ดินแดนสุดประจิม เฒ่าชราผู้นี้จะไป แต่หากไม่เห็นเงาร่างของหลี่ชิงซาน...”
“ไม่เพียงแค่แกต้องตาย ชีวิตของเจ้าหนูผางเหยียนนั่น ฉันก็จะเอามาด้วย!”