กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลูเหยียนขมวดคิ้วตำหนิว่า
“ทำตัวลุกลี้ลุกลนจริง ๆ น่าจะจับผู้ศรัทธาจันทราเย็นสักคน แล้วส่งเธอไปที่บันไดสู่จันทรา เพื่อขัดเกลาจิตใจเสียหน่อย!”
“อย่าเลยครับ อย่าเลย บันไดนั่นผมปีนไม่ไหวหรอก!” ชายหนุ่มทำหน้าเบ้พลางโบกมือปฏิเสธอย่างจนใจ
“อาจารย์ ไม่ใช่คุณหรือที่ให้ผมคอยจับตาดูหลี่ชิงซาน?”
“เขากลับเข้าไปในมิติการต่อสู้แล้วหรือ?” หลูเหยียนเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจพลางถามอย่างสงสัย
“นี่เพิ่งผ่านไปแค่สี่วันเองนะ ด้วยนิสัยของหลี่ชิงซาน ไม่มีทางทำอะไรที่เสียเปล่าแน่...”
“อาจารย์ ไม่ใช่เรื่องเสียเปล่าครับ!” ชายหนุ่มเอ่ยขัดขึ้นด้วยความตื่นเต้น
“หลี่ชิงซานทะลวงไปถึงระดับทองคำแล้วครับ!”
“ระดับทองคำ?” สีหน้าของหลูเหยียนสั่นสะเทือน
“เกิดอะไรขึ้น? ทักษะยุทธ์ของเขาบรรลุระยะสมบูรณ์แล้วหรือ?”