กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ฝูงนกแตกตื่นบินหนี
ใต้ต้นไม้โบราณสูงร้อยเมตร เผ่าหูแมวรวมตัวกัน สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังถึงขีดสุด
“เผ่ามนุษย์ เป็นคนยิงลูกศรสัญญาณที่นี่งั้นหรือ?”
มู่คังกลืนน้ำลายลงคอ พลางแหงนหน้ามองอย่างระมัดระวัง
กิ่งก้านใบของยอดไม้หนาทึบ แต่ด้วยสายตาของเขา ก็ยังพอมองเห็นได้ชัดเจนว่าด้านบนไม่มีเงาคน
ฟู่ว!
มู่คังถอนหายใจออกมาเบา ๆ
“ท่านผู้นำเผ่ารุ่นเยาว์ หนูเขาแหลมมีประสาทสัมผัสการดมกลิ่นที่เฉียบคมที่สุด มันยืนยันได้ว่าที่นี่คือจุดที่ยิงลูกศรสัญญาณ แต่ว่า...”
เผ่าเดียวกันที่พูดอยู่แหงนหน้ามองยอดไม้เช่นกัน พลางกล่าวอย่างลังเลว่า
“เผ่ามนุษย์คนนั้นน่าจะไม่ได้ลงพื้น แต่บินจากไปโดยตรง หนูเขาแหลมจึงไม่สามารถติดตามตำแหน่งของเขาได้ ต่อจากนี้เราควรทำอย่างไรดี?”