เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ยามดึกดื่น แสงจันทร์นวลกระจ่างสาดส่องลงมาจากท้องฟ้า อาบไล้ไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย
ภายในห้องบำเพ็ญ หลี่ชิงซานค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ระหว่างคิ้วเผยให้เห็นความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน
【ระดับ: ทะลวงขีดจำกัดวัฏที่สี่ 1/100】→【ระดับ: ทะลวงขีดจำกัดวัฏที่สี่ 2/100】
“หนึ่งวันเพิ่มความคืบหน้าได้แค่ 1 แต้มเองเหรอ?”
หลี่ชิงซานขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อมองดูตัวเลขที่เย็นชาบนแผงควบคุม
การควบคุมโลหิตปราณอย่างสมบูรณ์แบบและการฝึกวิชานำปราณวันละ 20 รอบนั้นถือว่าทำได้ถึงขีดสุดแล้ว
แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ก็ยังต้องใช้เวลาอีกกว่าสามเดือนกว่าจะเติมแถบความคืบหน้าให้เต็มได้
“ถ้าอย่างนั้น ซุนเมิ่งจู๋ ซูจื่อซิ่นและคนอื่น ๆ ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามปีขึ้นไปถึงจะทะลวงขีดจำกัดวัฏที่ห้าได้ไม่ใช่หรือ?”
หลี่ชิงซานเลิกคิ้วขึ้น อารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย
เหล่าอัจฉริยะฟ้าประทานอย่างซุนเมิ่งจู๋นั้น ความเข้าใจไม่ได้เพิ่งจะมามีเอาตอนหลัง