กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“หลี่ชิงซาน ฉันจำได้ว่าระหว่างเราไม่น่าจะมีแค้นลึกซึ้งอะไรกันนะ?”
จูผิงวัยกลางคนขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย
“ทำไมคุณถึงต้องจ้องเล่นงานฉันไม่เลิกรา ตามรังควานไม่หยุดหย่อนแบบนี้?”
หลี่ชิงซานกวาดสายตามองจูผิงวัยกลางคนตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างประหลาดใจ
“เป็นร่างจำลองจริง ๆ ด้วย ขนาดคำถามยังเหมือนกันเป๊ะ!”
“ร่างจำลอง?” จูผิงวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าหัวเราะร่า หนวดรยางค์สะบัดไปมา
“ฮ่าฮ่าฮ่า ที่แท้พวกคุณคิดแบบนี้มาตลอดเลยสินะ!”
เมื่อเห็นท่าทางหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของจูผิงวัยกลางคน หลี่ชิงซานและโหมวอวี่ต่างก็ขมวดคิ้ว
จูผิงวัยกลางคนตรงหน้าไม่เพียงแต่ร่างกายจะมาจากการโคลน แม้แต่วิธีการคิดก็ยังถูกจูผิงร่างต้นใช้ “ตราประทับจิตวิญญาณ” หล่อหลอมขึ้นมา
ถ้าไม่ใช่ร่างจำลอง แล้วจะเป็นอะไรไปได้?