เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เสียงทักทายที่คุ้นหู ความอ่อนโยนและเป็นกันเองแบบเดิม แต่จงเซียนเกือบจะตอบสนองด้วยการหันหลังวิ่งหนี!
ฝีเท้าหยุดชะงักลงอย่างหนัก จงเซียนฝืนระงับแรงกระตุ้นที่จะวิ่งหนี แล้วมองไปยังใบหน้าที่ยิ้มแย้มของอีกฝ่าย
เมื่อวานนี้หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือนที่เธอได้กลับเข้าสู่ห้วงต่อสู้เสมือน กำลังฮึกเหิมอยากจะท้าทายขีดจำกัดของตัวเอง ก็เป็นผู้ชายตรงหน้าคนนี้แหละที่ฟันเธอจนขาดเป็นหลายท่อน!
หลังจากการต่อสู้ครั้งนั้น จงเซียนเกือบจะเป็นโรคซึมเศร้า!
ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้เธอเข้าใจหลักการหนึ่งอย่างลึกซึ้ง
หากอยากให้คนอื่นเชื่อฟัง ก็ต้องมีพลังอำนาจที่ทำให้คนอื่นเชื่อฟังเสียก่อน!
หน้าอกของจงเซียนกระเพื่อมขึ้นลงไม่เป็นจังหวะ คำตำหนิที่เตรียมไว้ถูกกลืนกลับลงไปอย่างฝืนใจ กลายเป็นคำอธิบายที่แห้งแล้งประโยคหนึ่ง