เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลี่ชิงซานเหยียบอยู่บนหัวของสัตว์ร้าย สายตาทอดต่ำลง
ในวินาทีที่ชายวัยกลางคนในชุดสูทสิ้นใจ ผิวหนังของศพก็แห้งเหี่ยวและเหี่ยวย่นลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ราวกับมีตัวตนที่มองไม่เห็นกำลังกัดกินเลือดเนื้อของเขาอย่างต่อเนื่อง
แม้แต่หัวของสัตว์ร้ายที่อยู่ใต้เท้า ก็เหลือเพียงหนังหัวที่แห้งกรัง
“ความเร็วในการสังเวยเพิ่มขึ้นอีกแล้ว……”
หลี่ชิงซานพึมพำเบา ๆ สายตาพลันหดเกร็ง
หมอกโลหิตบาง ๆ กำลังซึมออกมาจากพื้นและแผ่ซ่านขึ้นไปด้านบน
หลี่ชิงซานเงยหน้าขึ้นฉับพลัน กวาดสายตามองไปรอบ ๆ
ไม่ใช่แค่ใต้เท้า แต่พื้นทั้งโถงถูกหมอกโลหิตปกคลุมไปหมดแล้ว
แสงสีเลือดจาง ๆ ส่องประกายอยู่ในกลุ่มหมอก หมอกโลหิตทั้งหมดราวกับมีชีวิต กำลังไหลทะลักและรวมตัวกันไปยังแท่นประลองกลางโถง
เพียงสิบกว่าวินาที ก้อนเนื้อบิดเบี้ยวขนาดสามเมตรก็ปรากฏขึ้นกลางแท่นประลอง