เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลี่ชิงซานพาน้องอ้วนน้อยเดินตามหลังเฉิงอันไป ไม่นานก็มาถึงชั้นใต้ดินชั้นที่หนึ่ง
เบื้องหน้าเปิดโล่งกว้างขวาง พื้นที่กว่าหนึ่งพันตารางเมตรสว่างไสวราวกับกลางวัน
โต๊ะพนันหลายสิบตัวทั้งเล็กและใหญ่ แต่ละโต๊ะต่างมีแขกเหรื่อล้อมรอบอยู่ไม่น้อย
“กิจการดีขนาดนี้เลยเหรอ” หลี่ชิงซานเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ
“แหะ ๆ แขกที่นี่ไม่ได้มีแค่คนในเมืองลั่วอิงเท่านั้นหรอกครับ นักพนันจากเมืองใกล้เคียงหลายแห่งก็ชอบมาเล่นที่นี่เหมือนกัน”
เฉิงอันถูมือไปมา นิสัยความเคยชินทางอาชีพกำเริบ
“เถ้าแก่ สนใจจะลองเล่นสักสองตาสักหน่อยไหมครับ”
“คุณว่าไงล่ะ”
หลี่ชิงซานเหลือบมองด้วยสายตาเรียบเฉย ทำเอาเฉิงอันตัวสั่นสะท้านและได้สติขึ้นมาทันที
“ผมปากมากไปเอง! บันไดลงไปชั้นสามอยู่ข้างหน้านี้แล้วครับ เถ้าแก่เชิญทางนี้”