ตอนที่ 23 《ดวงดาวกำลังเรียกหา》ขั้นห้าอย่างนั้นหรือ?

เจ้าอ้วนน้อยพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด น้ำลายแตกฟองกระจาย

หลี่ชิงซานถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่แสดงสีหน้า รอจนอีกฝ่ายพูดจบจึงพยักหน้าเบา ๆ

“เอาละ ได้เวลาเริ่มบทเรียนของวันนี้แล้ว”

“เอ๋?” สีหน้าของเฉาเส้าอวี่ชะงักไป ความตื่นเต้นเลือนหายไปในพริบตา ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ว่า

“ต้องทำกายบริหารประกอบการจริง ๆ เหรอ?”

“นายคิดว่าไงล่ะ?”

หลี่ชิงซานยิ้มมุมปาก กอดมีดพร้าไว้ที่อก

เฉาเส้าอวี่ตัวสั่นสะท้าน ไม่กล้าต่อรองอีกต่อไป ก้าวไปกลางห้องเรียนอย่างว่าว่าง่าย แล้วกางแขนขาเตรียมพร้อม

ทว่าเมื่อเทียบกับพรสวรรค์ที่แสดงออกใน 《ย่างก้าวไร้ร่องรอย》 เมื่อวาน วันนี้กลับอธิบายได้เพียงคำว่าอเนจอนาถจนไม่อยากมอง

ท่าทางของเจ้าอ้วนน้อยย้วยยานย่อหย่อน อย่าว่าแต่ระดับเริ่มต้นเลย แม้แต่ข้อกำหนดพื้นฐานยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ