บทที่ 297 สะท้านใจคน

บทที่ 297 สะท้านใจคน

“พรวด!”

ขณะที่ผู้คนกำลังตื่นตระหนก ก็เห็นร่างสายหนึ่งปลิวละลิ่วถอยหลังออกไป โลหิตสาดกระเซ็นสู่ท้องนภา

ร่างของจอมกระบี่ตู๋กูหมุนคว้างกลางอากาศ ลอยละลิ่วออกไปนับพันเมตรจึงฝืนทรงตัวไว้ได้

โลหิตไหลทะลักออกจากมุมปากไม่ขาดสาย เขาก้มลงมองกระบี่ใหญ่ในมือ บนตัวกระบี่ปรากฏรอยหมัดรอยหนึ่งขึ้นมา

“นี่เป็นไปได้อย่างไร”

จอมกระบี่ตู๋กูตกใจจนแทบสิ้นสติ กระทั่งลืมความเจ็บปวดทั่วร่างไปจนหมดสิ้น

กระบี่ใหญ่ของเขาเป็นถึงศาสตราวุธระดับปฐพีระดับต่ำ กลับถูกหลี่เสวียนชางชกจนเป็นรอยหมัด ช่างน่าสะพรึงกลัวสะเทือนฟ้าสะเทือนดินแท้ ๆ

ผู้อาวุโสมู่รีบขว้างโอสถเม็ดหนึ่งไปให้จอมกระบี่ตู๋กู

จอมกระบี่ตู๋กูคว้าไว้ได้ทันควัน กลืนลงท้องไปเพื่อระงับอาการบาดเจ็บ