บทที่ 264 หยางโจวประสบเคราะห์

บทที่ 264 หยางโจวประสบเคราะห์

หยางโจว ณ ท่าเรือเขตชิงเหอ

เหนือแม่น้ำชางหลาน หมอกหนาแผ่คลุมเวิ้งว้างจนขาวโพลน

หมอกยามเช้าดุจผืนแพรคลุมทั่วคลองขุดใหญ่ ผิวน้ำขาวโพลน แม้อยู่ห่างเพียงสิบก้าวก็ยากจะมองเห็นเงาคน

บนท่าเรือ กองทหารรักษาการณ์หลบลมอยู่ตามมุม พลางสัปหงก วันเวลาอันสงบสุขที่ต่อเนื่องมานานทำให้พวกเขาละเลยความระแวดระวัง

ไม่มีผู้ใดสังเกตว่าเสียงผิดปกติกำลังแว่วมาจากม่านหมอก

ผู้ที่สังเกตเห็นความผิดปกติเป็นคนแรกคือจ้าวสี่ ทหารผ่านศึกบนหอสังเกตการณ์ของท่าเรือ

เขาขยี้ตางัวเงีย ชะโงกตัวพ้นราวไม้แล้วหรี่ตามองผิวน้ำ

หมอกหนาทึบเกินไป มองไม่เห็นสิ่งใดเลย

ทว่าเสียงน้ำกลับยิ่งใกล้เข้ามาและดังกึกก้องขึ้นทุกขณะ จนแผ่นไม้ใต้ฝ่าเท้าสั่นไหวเบา ๆ