บทที่ 227 สังหารทะลวงสมรภูมิ

บทที่ 227 สังหารทะลวงสมรภูมิ

เมฆดำทะมึนลอยต่ำ ลมกรรโชกพัดหวีดหวิว

สองทัพเคลื่อนเข้าหากันอย่างรวดเร็ว หน่วยสอดแนมของทั้งสองฝ่ายวิ่งสลับส่งข่าวไม่ขาดสาย ไม่นานสองกองทัพก็เผชิญหน้ากันบนทุ่งรกร้างชายแดน

“ครืน ครืนๆๆ...”

ชนเผ่าหมาป่าดำมีกำลังนับหมื่นคน แต่ละคนมีม้าศึกอย่างน้อยสองตัว บางคนถึงกับมีม้าสามตัว

“ฆ่าเข้าไป บดขยี้พวกมันให้แหลก”

ชนเผ่าหมาป่าดำไม่มีเจตนาจะเจรจาแม้แต่น้อย หมายจะบดขยี้กองทัพต้าเหยียนให้ราบคาบประหนึ่งหักกิ่งไม้ผุ ก่อนบุกทะลวงเข้าเมืองกันเฉวียนต่อทันที

ทรัพย์สินในเมืองกันเฉวียนทำให้พวกมันตาลุกวาวมานานแล้ว ยามนี้สบโอกาส จึงเต็มไปด้วยความละโมบ

“ทหารม้าเกราะเหล็กทุ่งหญ้าเริ่มบุกประจัญบานแล้ว กองทัพจะต้านทานได้อย่างไร”

“จบสิ้นแล้ว กองทัพเหล่านี้จะต้องพินาศย่อยยับจนหมดสิ้น”