บทที่ 168 กวาดล้าง

บทที่ 168 กวาดล้าง

“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก...”

คนทั้งหลายทรุดกายนั่งพิงเก้าอี้อย่างหมดแรง หอบหายใจคำโต ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลรินจากหน้าผากอาบแก้ม

“น่ากลัวเกินไปแล้ว เกือบไปแล้ว อีกแค่นิดเดียวพวกเราก็คงไม่ได้กลับมาแล้ว”

ทั้งสามคนยังขวัญหนีดีฝ่อ ในใจยังหวาดผวาไม่หาย

พอนึกถึงความน่าสะพรึงกลัวของหลี่เสวียนชาง พวกเขาก็หนาวสะท้านขึ้นมา เกิดความหวาดกลัวผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ

“อาการบาดเจ็บของข้าสาหัสยิ่ง หากไม่มีเวลาหลายเดือนคงยากจะฟื้นตัว”

ใบหน้าของเฝิงไคซานไร้สีเลือด ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาจนหน้าตาบิดเบี้ยว

เลือดจากหัวไหล่ซึมชุ่มเสื้อผ้า แขนทั้งข้างยังไม่ฟื้นความรู้สึก

“แผนการล้มเหลว ยามนี้จะทำอย่างไรดี?”