บทที่ 37 ความเวทนา

บทที่ 37 ความเวทนา

“ท่านพ่อ ท่านแม่ อย่าขายข้าเลย ข้าทำงานได้มากมาย สองวันกินข้าวเพียงมื้อเดียวก็ได้”

ท่ามกลางฝูงชน เสียงร่ำไห้บีบคั้นหัวใจดังขึ้น ฟังแล้วแทบขาดใจ

จางชุ่ยเอ๋อร์วัยสิบสองถึงสิบสามปีใบหน้าเหลืองซีด ผมแห้งเหลือง กำลังมองบิดามารดา ร่ำไห้วิงวอนอย่างทุกข์ระทม

สามีภรรยาจางเอ้อร์โก่วเห็นดังนั้นกลับไม่แสดงความอาลัยแม้แต่น้อย ในสายตามีเพียงเงินของคหบดีเฉียน

“มีเงินก้อนนี้ก็จ่ายภาษีได้ ยังเหลือซื้อเสื้อใหม่ให้ต้าจ้วงอีกชุด”

พวกเขาไม่สนใจจางชุ่ยเอ๋อร์แม้แต่น้อย ราวกับสิ่งที่ขายออกไปเป็นเพียงของชิ้นหนึ่งที่ไม่สำคัญ

“ฮ่า ๆ ๆ รับเงินของนายท่านผู้นี้แล้ว ก็เป็นคนของนายท่านผู้นี้ พาตัวไป!”