กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 746 ฉันขอพบลูกของคุณได้ไหม
หานอันตั่วนิ่งงันอยู่นาน จนคนข้าง ๆ ลงจากรถแล้วชนเธอโดยไม่ตั้งใจ เธอถึงได้สติ รีบเงยหน้ามอง
จริงด้วย เธอนั่งเลยสถานีไปแล้ว
หานอันตั่วรีบเดินออกจากขบวนรถ แล้ววิ่งไปยืนรอรถไฟใต้ดินฝั่งตรงข้าม
รถไฟจะเข้าสถานีในอีกสองนาที
หานอันตั่วกำโทรศัพท์แน่น
พอรถไฟเข้าสถานี เธอก็ไม่ดูโทรศัพท์เลย เอาแต่จ้องป้ายแสดงเส้นทางอย่างตั้งใจ กลัวว่าจะนั่งเลยสถานีอีก
พอออกจากสถานีรถไฟใต้ดิน หานอันตั่วก็รีบเดินกลับบ้าน
พอเปิดประตูกลับถึงบ้าน ลูกแมวก็รออยู่ตรงประตูแล้ว หัวเล็กขนนุ่มของมันถูไถขาเธออย่างออดอ้อน “เมี้ยว~”