กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 696 เผลอสั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
พอขึ้นรถและคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย โจวซู่อวี่ก็หันไปมองซ่งหมิงเฟย “คืนนี้เอายังไงดี? ไปบ้านฉันไหม?”
ซ่งหมิงเฟยหยิบโทรศัพท์ออกมา ถึงเห็นว่าแบตหมดจนเครื่องดับไปแล้ว
เธอขมวดคิ้ว คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดเสียงเบา “ซูอวี่ ฉันกลับบ้านดีกว่า ฉันกลัวหม่ามี้จะเป็นห่วง”
“ก็จริง” โจวซู่อวี่พยักหน้าเบา ๆ “งั้นฉันไปส่งเธอกลับบ้าน”
เธอป้อนชื่อวิลล่าอวี้วานลงในแผนที่นำทาง เพื่อให้เห็นหางเส้นทางจนถึงจุดหมาย
รถแล่นฉิวไปใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน ซ่งหมิงเฟยเอียงศีรษะพิงกระจกรถ ความคิดสับสนวุ่นวาย
“หมิงเฟย คนข้างหน้าเหมือนคุณน้าเลย”