กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 694 ตราบใดที่ยังมีชีวิต ก็ยังมีความหวัง
รถของซือเหิงกับรถของโจวซู่อวี่มาถึงที่เกิดเหตุแทบจะพร้อมกัน โดยคันหนึ่งตามหลังอีกคันมาติด ๆ
เหยี่ยวเพเรกรินเห็นซือเหิง ก็พอจะนับได้ว่าเป็นคนคุ้นเคยครึ่งหนึ่ง
“นายมาแล้ว ภารกิจของฉันก็ถือว่าสำเร็จแล้ว” เหยี่ยวเพเรกรินพึมพำ ก่อนกางปีกโผพึ่บพั่บสองที กรงเล็บถอนจากหนังศีรษะของกงซือฉี แล้วบินวนต่ำ ๆ
ซือเหิงกวาดตามองเหยี่ยวเพเรกริน ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่กงซือฉี
เมื่อเห็นบาดแผลบนหนังศีรษะของเขาที่ดูน่าสยดสยอง ซือเหิงก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เกิดอะไรขึ้น?”