บทที่ 667 พาผู้ชายไม่ซ้ำหน้ากลับบ้าน

บทที่ 667 พาผู้ชายไม่ซ้ำหน้ากลับบ้าน

ปาเกอไป่ยี่ตัวสั่นงันงกอยู่บนฝ่ามือของเทียนเทียนอยากลาออก ส่งเสียงสั่นเครือสั้น ๆ ทั้งน้อยใจทั้งน่าสงสาร “สวรรค์ นั่นมันเหยี่ยวเพเรกรินเลยนะ ฉันจะไม่กลัวได้ยังไง”

“กลัวบ้าอะไร” น้ำเสียงของเหยี่ยวเพเรกรินเต็มไปด้วยความรังเกียจ “ดูเธอสิ ไม่มีเนื้อหนังสักเท่าไร ฉันไม่อยากกินหรอก”

เจียงหยวน “……”

เดี๋ยวนี้เลือกกินขนาดนี้แล้วหรือ แม้แต่นกขุนทองก็ยังไม่อยากกินแล้ว?

ปาเกอไป่ยี่ได้ยินเสียงเหยี่ยวเพเรกรินจึงค่อย ๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ร่างเล็ก ๆ สั่นน้อยลงมาก

เฮ้อ ตกใจแทบตาย

เจียงหยวนหันไปมองเหยี่ยวเพเรกริน