บทที่ 644 แม่ต้องคุ้มครองพวกเธอนะ

บทที่ 644 แม่ต้องคุ้มครองพวกเธอนะ

ดึกสงัด เสี่ยวเฉ่ากอดเข่านั่งอยู่ริมหน้าต่าง เหม่อมองขอบฟ้าอันไกลโพ้น

บนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดสนิท มีดวงดาวดวงหนึ่งส่องแสงริบหรี่

ริมฝีปากที่เม้มแน่นของเธอค่อย ๆ คลายออก แล้วพึมพำว่า “แม่…”

เธอยื่นมือออกไป ปลายนิ้วสัมผัสได้เพียงความเย็นบนกระจก

เสี่ยวเฉ่าลดมือลงอย่างหดหู่ ทว่าขอบตากลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ปลายจมูกก็แสบเล็กน้อย

เธอสูดจมูก เสียงเริ่มเจือสะอื้น “แม่ ฉันจะดูแลเสี่ยวกวงให้ดี แม่ก็ต้องดูแลตัวเองในอีกโลกหนึ่งด้วย”

“แม่ ในอีกโลกไม่มีหยวนจินหย่งใช่ไหม? ไม่มีใครรังแกแม่อีกแล้วใช่หรือเปล่า?”

“ฉันกับเหอเสี่ยวกวงจะอยู่กันให้ดี”

เสี่ยวเฉ่าคิดอะไรได้ก็พูดออกมา