กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 598 กลับบ้านไปทำงานฝีมือกัน
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวได้ยินคำพูดของเด็กหญิงตัวน้อยก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที “นี่ หนูพูดแบบนี้ได้ยังไง พวกเราเป็นห่วงหนูนะ”
“ใช่ ใครบอกว่าพวกเราไม่ซื้อทับทิม ฉันเอาหมดเลย” ฟู่เซียวหางโบกมืออย่างใจกว้าง “คิดเงินมา”
เด็กชายได้ยินเขาพูด ใบหน้าผอมแห้งก็ฉายแววตื่นเต้นขึ้นมาทันที “จริงเหรอ พี่จะซื้อทั้งหมดเลยเหรอ”
ฟู่เซียวหางพยักหน้า แล้วกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นหลายส่วนว่า “ขายหมดแล้วก็กลับไปเรียนหนังสือ รู้ไหม?”
เด็กชายขมวดคิ้ว พึมพำว่า “แต่พ่อไม่ยอมให้ผมกับพี่สาวเรียนหนังสือนี่”
เด็กหญิงดุเขา “อย่าพูดแล้ว รีบใส่ทับทิมเถอะ”