กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 566 ฉันลืมพูดเรื่องหนึ่งไปเมื่อกี้
เจียงหยวนมองเมิ่งอวิ๋นถิงแล้วยิ้มบาง ๆ “ฉลาดมาก เมิ่งจือเวยมีส่วนสำคัญในเรื่องนี้จริง”
พอได้ยินเช่นนั้น เมิ่งอวิ๋นถิงก็มองเสิ่นอ้ายหรูอย่างเป็นห่วง “แม่ยังไหวไหม?”
เสิ่นอ้ายหรูน้ำตานองหน้าไปแล้ว หัวใจบีบรัดอย่างรุนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับมีเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงอย่างหนัก แม้แต่การหายใจก็อึดอัดและยากลำบาก ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้าก็สั่นสะท้านจนห้ามไม่อยู่
เธอสะอื้น “ตกลงจือเวยทำแบบนี้กับฉันทำไม?”
เว่ยฟางเฟยเองก็ตกอยู่ในความตกตะลึง สมองว่างเปล่าไปหมด