บทที่ 517 นี่แหละท่านประธานใหญ่ในหมู่แมว

บทที่ 517 นี่แหละท่านประธานใหญ่ในหมู่แมว

เจียงหยวนจ้องแมวส้มขาวบนหน้าจอ คิ้วเรียวยาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แววตาเผยความอ่อนใจอยู่หลายส่วน ทั้งยังชวนให้ทั้งขำทั้งอ่อนใจ

แต่พอคิดอีกที แมวก็คือแมว จะใช้มาตรวัดความรู้สึกของมนุษย์ไปคาดเดามันไม่ได้ ยิ่งไม่ควรเอามาตรฐานศีลธรรมของมนุษย์ไปตำหนิมัน

เจียงหยวนคิดถึงตรงนี้แล้วเอ่ยถามอย่างสงบว่า “ล่าล่า เฮยโต้วเคยบอกเธอไหมว่าเจ้าตัวน้อยน่าเกลียดเกินไป จนไม่อยากสนใจเธอแล้ว?”

“เมี้ยว~ ไม่ได้พูดแบบนั้น” มาม๊าแมวล่าล่าส่ายหัวฟูฟ่อง “เมี้ยว~ เฮยโต้วแค่ถามแมวว่าทำไมลูกที่คลอดออกมาถึงไม่เหมือนมัน ทำไมหน้าตาประหลาดขนาดนี้”