บทที่ 484 ไม่มีจิตเมตตาแม้แต่น้อย

บทที่ 484 ไม่มีจิตเมตตาแม้แต่น้อย

“ปล่อยฉันนะ!” หม่าอินอินดิ้นรนด้วยความหวาดกลัว “อย่าแตะต้องฉัน!”

เสียงกรีดร้องของเธอแตกพร่าเป็นเสียงสั่นเครือปนสะอื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างนิ่งค้างฉายความสิ้นหวังและหวาดผวาอย่างไม่อาจคลาย

“ปล่อยฉัน—”

หม่าอินอินยื่นมือคว้าชายเสื้อของหลัวซูเสียน ร่ำไห้อ้อนวอน “น้าเสียน ช่วยฉันด้วย บอกให้พวกเขาปล่อยฉันได้ไหม?”

หลัวซูเสียนมองเธอจากที่สูงแล้วพูดอย่างสงบนิ่ง “อินอิน ไม่ต้องกลัว พี่ชายสองคนนี้ไม่ได้คิดร้าย พวกเขาแค่ชอบผูกมิตรกับคนที่เรียนเก่ง”