บทที่ 482 เขาทนได้อีกไม่นาน

บทที่ 482 เขาทนได้อีกไม่นาน

หม่าอินอินเห็นดังนั้นก็รีบตอบรับ “ได้ พ่อ ฉันรู้แล้ว”

เธอเดินไปข้างหลินม่านชิง “แม่ ฉันพาแม่กลับห้องไปพักผ่อน”

“อินอิน เพิ่งพูดไปก็ลืมแล้วหรือ?” หลัวซูเสียนไม่พอใจ “ตอนนี้ยังหัวค่ำ ชีวิตยามค่ำคืนเพิ่งเริ่มเอง กลับห้องไปทำไม?”

แก้มหลินม่านชิงแดงขึ้นเรื่อย ๆ ฤทธิ์เหล้าเริ่มขึ้น เธอพูดเสียงอ้อแอ้ “ใช่ ใช่ ยังเร็วอยู่ ไม่กลับ ไม่กลับห้อง”

หม่าอินอินมองหม่าเจิ่งเหวินอย่างลำบากใจ “พ่อ แม่ยังไม่อยากกลับ”

“ม่านชิง” หม่าเจิ่งเหวินขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเคร่งขรึม “ฟังฉัน พาอินอินกลับห้องไป”