กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 465 อย่าจับเจ้าตัวขนฟูที่บ้านฉัน
เจิงกุ้ยหลินมองเหยี่ยวเพเรกรินที่กำลังกินเนื้ออยู่ห่าง ๆ ในใจรู้สึกเสียดายเนื้อพวกนั้นมาก
เนื้อครึ่งกิโลตั้งหลายสิบหยวน กลับเอามาให้นกกินแบบนี้!
เจียงหยวนกับเหยี่ยวเพเรกรินกินอาหารเช้าของตัวเองเสร็จแล้ว ก็พากันไปหาเหล่าสัตว์เลี้ยงในลาน
ทุกตัวเห็นเหยี่ยวเพเรกรินแล้วต่างเผยท่าทีระแวดระวัง ราวกับมันกำลังออกปฏิบัติหน้าที่
หลานเหมยแยกเขี้ยว เสียงร้องก็ดุดันขึ้น “นกอินทรีมาอีกแล้ว!”
เหยี่ยวเพเรกรินร้องจิวกูจิวกูอย่างหัวเสีย “ไสหัวไป! แกนั่นแหละนกอินทรี!”
“ฉันไม่ใช่นกอินทรีเสียหน่อย!” หลานเหมยเถียง “ฉันเป็นแมว!”