บทที่ 455 น่ากลัวมาก

บทที่ 455 น่ากลัวมาก

รอยยิ้มตรงริมฝีปากเจียงหยวนกว้างขึ้น “งั้นฉันถามอะไรเธอสักสองสามข้อได้ไหม?”

แป้งแผ่นใหญ่ได้ยินก็รีบตอบโดยไม่ลังเล “ได้สิ ถามมาเลย เรื่องที่ฉันรู้จะบอกหมด เธอเป็นเพื่อนมนุษย์คนแรกของฉัน ถามกี่ข้อก็ได้ ขอแค่ฉันรู้!”

“ขอบใจ” รอยยิ้มของเจียงหยวนกว้างขึ้นอีก

แป้งแผ่นใหญ่เอียงหัวจ้องหน้าจอ “เอ๊ะ ๆ เจียง…”

แย่แล้ว มันลืมชื่อเพื่อนใหม่ไปเสียแล้ว

เจียงหยวนบอก “เรียกฉันว่าหยวนหยวนก็ได้”

แป้งแผ่นใหญ่ถาม “หยวนหยวน เธอยังไม่ได้ถามฉันเลย ทำไมถึงขอบใจก่อนล่ะ?”

“จริงด้วย เธอเตือนฉันแล้ว” เจียงหยวนยิ้มหวาน “แป้งแผ่นใหญ่ ฉันจะเริ่มถามแล้วนะ”