บทที่ 444 ฉันตายไปเสียยังดีกว่า

บทที่ 444 ฉันตายไปเสียยังดีกว่า

พอซูอวี่เฉิงเข้าไปในห้องโรงแรม ก็ยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างแย่ไปหมด

แสงไฟในห้องสลัว นอกจากเตียงแล้วยังมีเก้าอี้ไม้แบบเก่าสองตัว

ซูอวี่เฉิงขมวดคิ้ว ดึงกระดาษมาหลายแผ่นเช็ดเก้าอี้ ก่อนจะนั่งลงอย่างกระวนกระวาย

ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

ซูอวี่เฉิงลุกไปเปิดประตู

จางอวี่ตัวที่ยืนอยู่หน้าประตูยื่นมือออกมาทำท่าประหลาดสองครั้ง แล้วจู่ ๆ ก็พุ่งเข้าไปในห้อง

ซูอวี่เฉิง “……ทำอะไรของเธอน่ะ?”

“ไม่มีอะไรหรอก” จางอวี่ตัวยิ้มพลางโบกมือ แล้วปิดประตูบ้าน