กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 429 จากนี้ไปเราขาดกัน
แม่ฉีพิงหัวเตียงนั่งอย่างอิดโรย ดวงตาว่างเปล่ามองออกไปนอกหน้าต่าง
พอได้ยินเสียงเปิดประตู เธอก็หันไปมองแล้วถามเสียงแผ่วไร้เรี่ยวแรง “อาซั่ว ทำไมลงไปนานขนาดนั้น?”
“คุณน้า” เสียงสะอื้นของถังอี้ผิงดังขึ้น
สีหน้าแม่ฉีเปลี่ยนไปทันที
“คุณน้า” ถังอี้ผิงนั่งลงข้างเตียง ตาแดงก่ำ ถามด้วยความห่วงใย “คุณน้าสบายดีไหม?”
เธอกุมมือแม่ฉีไว้ แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
แม่ฉีมองเธอ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา เสียงสั่นเครือเหมือนกำลังร้องไห้ “อี้ผิง ทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์มาตลอด? ฉันกลัวว่าเธอจะเกิดเรื่อง เลยรีบให้อาซั่วพาฉันมาหา”