กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 357 ฉันกลัวว่าพวกเขาจะขายเล่อเล่อ
“อาหวังบ้านฉันก็ไม่ได้…” หญิงสาวตั้งใจจะพูดถึงข้อเสียของอาหวัง แต่เห็นมันเบิกตาสุนัขกลมโตจ้องตัวเอง คำพูดที่กำลังจะหลุดปากจึงกลายเป็นคำชม “อาหวังบ้านฉันเชื่อฟังมาก เก่งมากด้วย”
อาหวังที่เดิมทำหน้าเคร่งขรึม พอได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มแฉ่งทันที แลบลิ้นหัวเราะแฮ่ ๆ
ใช่แล้ว ใช่แล้ว ฉันเป็นหมาที่เชื่อฟังและเก่งที่สุดในโลก
หญิงสาวถูกมันทำท่าน่ารักใส่จนใจละลาย จึงยื่นมือไปลูบหัว น้ำเสียงเอ็นดู “เธอนี่นะ”