บทที่ 311 จ้านจ้านกับโม่โม่ต้องการพ่อ

บทที่ 311 จ้านจ้านกับโม่โม่ต้องการพ่อ

ในลิฟต์มีคนเบียดกันแน่นจนพื้นที่คับแคบ

เจียงเตี๋ยยืนอยู่ใกล้ประตู ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด คนด้านหลังที่กำลังจะออกมาก็ชนเธอจนเซออกไป

เธอเกือบล้ม แต่มีฝ่ามืออุ่น ๆ คู่หนึ่งประคองไหล่เธอไว้ได้ทัน

“ขอโทษ ขอบคุณ” เจียงเตี๋ยทั้งขอโทษทั้งขอบคุณ เธอเงยหน้าขึ้น ทว่าพอเห็นหน้าคนตรงหน้า ร่างทั้งร่างก็ชะงักค้าง

เป็นเขา…

ฟู่จิ่นสิงมองเธอด้วยดวงตาลึกล้ำ น้ำเสียงเรียบเฉย “ยืนดี ๆ ฉันปล่อยมือแล้ว”

เจียงเตี๋ยรีบรวบรวมสติ แล้วยืนตัวตรงทันที

เห็นดังนั้น ฟู่จิ่นสิงก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนค่อย ๆ ชักมือกลับ

เจียงเตี๋ยไม่มองเขาอีก หันกลับเข้าไปยืนในลิฟต์