กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 307 ฉันชื่อเมิ่งอวิ๋นถิง
เหอหลินเหวินดูเหมือนอยากให้ซือเหิงกับเมิ่งเสี่ยวข่ายรู้สึกคล้อยตาม จึงพูดเสียงสะอื้นว่า “คุณตำรวจ พวกคุณก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน น่าจะเข้าใจความรู้สึกของผม ลองถามดูสิว่าผู้ชายคนไหนจะทนให้แฟนสาวดูหมิ่นแบบนี้ได้?”
“ฉันให้พูดความจริง” เมิ่งเสี่ยวข่ายพูดอย่างหงุดหงิด “ไม่ได้ให้แต่งเรื่อง!”
ซือเหิงเอ่ยเสียงเย็น “เราเข้าใจแรงจูงใจในการฆ่าของคุณชัดเจนแล้ว ที่ให้คุณสารภาพเองก็เพื่อเปิดโอกาสให้พูดความจริง ในเมื่อคุณไม่เห็นค่า ก็เก็บคำพูดไว้พูดในศาลแล้วกัน”